C1 Ang Batang Walang Anino

Sa bayan ng San Estrella, may isang lihim na paniniwala na hindi isinulat sa mga aklat:

ang taong ipinanganak na walang anino ay hindi ganap na tao.

Si Lira Valdez, labingpitong taong gulang, ay hindi ganap na nakakaalam ng kanyang kakaibang katangian… hanggang sa isang umaga, nang naglalakad siya papuntang paaralan, napansin niya ang kakaiba.

Walang anino.

Tumigil siya sa gitna ng kalsada, pilit hinahanap sa lupa ang bakas ng liwanag. Ang mga poste, ang mga puno, at pati ang mga naglalakad sa paligid ay may mga anino. Ngunit siya—walang bakas, walang silweta, parang hindi umiiral sa mundo.

Humigpit ang kanyang kamay sa strap ng bag. “Hindi puwede,” bulong niya sa sarili.

Mula pagkabata, may nararamdaman si Lira. Madalas siyang managinip ng mga lugar na hindi pa niya nararating. May mga pagkakataon na nakakarinig siya ng mga bulong kapag mag-isa. At may sandaling parang gumagalaw ang dilim sa paligid niya—ngunit palaging pinipilit niyang balewalain iyon. Sa San Estrella, ang pagiging kakaiba ay hindi ligtas.

Pagpasok sa paaralan, pilit niyang ipinakita ang “normal” na mukha. Tumawa kasama ang mga kaklase, sumagot sa klase, nagkunwaring hindi nararamdaman ang bigat sa dibdib niya.

Ngunit habang pauwi, napansin niya ang isang kakaibang kilos sa paligid. Isang anino—hindi tao, hindi hayop—ang sumusunod sa kanya.

Hindi ito malabo. Ito ay malinaw, malakas sa presensya. Dahan-dahang sumusunod sa bawat hakbang niya, nagtatago sa sulok, lumilitaw sa lilim ng puno, naglalaho kapag tinitingnan niya diretso.

Tumakbo si Lira, puso’y nag-uumapaw sa takot. Sa lumang tulay sa gilid ng bayan, huminto siya. Tumigil ang hangin, tahimik ang paligid. Kuliglig, sasakyan, at boses—wala.

At doon niya nakita ang lalaking nakatayo sa gitna ng tulay.

Matangkad, maputla, nakasuot ng itim na parang hindi tinatablan ng liwanag. Ang kanyang mga mata—parang gabi bago sumikat ang buwan—tila sumisilip sa kaluluwa ni Lira.

“Matagal na kitang hinahanap,” wika ng lalaki.

Si Lira, napaatras. “S-sino ka?”

Ngumiti ang lalaki, ngunit walang init sa ngiti.

“Ang tanong,” sagot niya, “ay kung sino ka.”

Biglang bumigat ang hangin sa paligid ni Lira. Nararamdaman niya ang pagkirot sa dibdib, parang may pumipisil sa puso. Sa kanyang mga paa, may unti-unting lumilitaw na isang anino—hindi sa kanya.

Lumilipad ito, gumagalaw, parang buhay.

“Hindi puwede,” bulong niya. “Hindi ako—”

“Hindi ka normal,” putol ng lalaki. “At hindi ka kailanman naging normal.”

Isang malakas na tunog ang umalingawngaw, parang basag na salamin. Ang dilim ay sumabog mula sa lupa, umakyat sa mga poste, bumalot sa tulay.

At bago tuluyang mawala ang mundo sa kanyang paningin, narinig ni Lira ang salitang hindi niya malilimutan:

“Kapag muling nabuo ang anino mo, magsisimula ang pangangaso.”

Bumagsak siya sa dilim.