C2 Ang Pagising ng Kapangyarihan
Lumambot ang mundo kay Lira.
Hindi niya alam kung ilang sandali na siyang nawalan ng malay—tila napalutang siya sa isang walang hangganan ng dilim.
Ngunit biglang, isang sinag ng liwanag ang sumilay sa kanyang mga mata. Dahan-dahan niyang binuksan ang mga ito at nakita ang sarili niya sa loob ng isang lumang silid—mababang kisame, pader na may lumang pintura, at mga lumang kahon na natutupi ng alikabok.
“Huh… nasaan ako?” bulong niya, nanginginig ang boses.
Hindi niya naramdaman ang takot noon. Ang mas nangingibabaw ay ang pagtataka. Ang silid ay malamig, ngunit hindi ito nagmumula sa hangin. Pakiramdam niya ay may humihigpit sa kanyang dibdib, parang may pumipigil sa kanyang hininga.
Lumapit siya sa bintana. Ang buwan ay pumailanlang sa labas, naglalagay ng malamlam na liwanag sa silid. Ngunit napansin niya ang kakaibang anino sa ilalim ng mesa.
Ngunit hindi siya nagulat nang biglang lumitaw ang isang tao sa doorway.
Matangkad, nakasuot ng itim na balabal, maskulado ngunit may kakaibang aura ng katahimikan. Ang kanyang mukha ay bahagyang nakatago sa hood, ngunit ang mga mata niya—malalim at mala-bituin—ay nakatingin mismo kay Lira.
“Matagal na kitang hinahanap,” wika ng lalaki, parehong tinig na narinig niya sa tulay.
“Sino ka?” tanong ni Lira, kahit bahagyang nanginginig.
“Isa akong tagapangalaga… at tagapagturo,” sagot niya, dahan-dahan lumapit. “Alam mo ba kung bakit wala kang anino?”
Huminto si Lira, halos hindi makahinga. “Ano… ibig mong sabihin?”
“Ang iyong dugo,” wika ng lalaki, “ay nagdadala ng kapangyarihan ng mga Anino. Isa ka sa huling lahi na ito. Ngunit kapangyarihan, tulad ng liwanag at dilim, ay may presyo.”
Lira huminga nang malalim. “Ano ang ibig mong sabihin sa presyo?”
Lumapit ang lalaki at inilagay ang kanyang kamay sa dibdib ni Lira. Biglang pumasok ang init, dumaloy sa bawat ugat ng kanyang katawan. Nakaramdam siya ng kakaibang lakas—isang enerhiya na parang buhay na umaagos sa kanya.
Ngunit kasabay ng lakas, naramdaman niya rin ang kirot: ang kanyang katawan ay parang pinipisil mula sa loob. Ang kanyang puso ay bumilis, ang ulo niya’y umiikot.
“Ang kapangyarihan ay hindi libre,” paliwanag ng lalaki. “Sa bawat paggamit mo nito, may kukunin ito sa iyo: lakas, alaala, damdamin… o minsan, ang iyong sarili.”
Nagkibit-balikat si Lira. “Paano ko matutunan kontrolin ito?”
“Dito ka matututong mamuhay kasama ng iyong anino,” sagot ng lalaki, tinuro ang paligid. Ang silid ay unti-unting nagbago. Ang mga pader ay natunaw at naging isang malawak na lugar ng anino at liwanag, parang arena na nilikha mula sa walang hanggan.
“Tumayo ka, Lira,” wika niya. “Pakawalan mo ang anino mo… subukan mo ito.”
Nang dahan-dahan niyang iangat ang kanyang kamay, lumitaw ang maliliit na usok na anino mula sa kanyang mga palad. Hindi ito ganap na solid—parang hangin, ngunit mas madilim kaysa sa gabi. Lumakad ito sa kanyang paligid, nakikinig sa bawat kilusan niya.
“Dito ka nakakaranas ng unang pagsubok,” wika ng lalaki. “Pakiramdam mo ba ang hangin sa paligid? Ang anino mo ay kumikilos alinsunod sa damdamin mo—takot, galit, kalituhan. Ngayon, subukan mong kontrolin ito nang hindi pinipinsala ang sarili mo.”
Huminga si Lira, pilit tinutok ang isip sa anino. Unti-unting lumabas ang mga anino mula sa kanyang palad, mas malinaw, mas matatag. Isang tindig ng tagumpay ang dumampi sa kanya.
Ngunit bago siya makapagdiwang, isang malakas na sigaw ang umalingawngaw sa arena—parang tunog ng metal na nagbabanggaan. Ang mga anino niya ay napalayo, parang kinabahan.
Biglang nagbukas ang isa sa mga pinto ng arena, at isang malaking anino ang pumasok—hindi umano sa kanyang kontrol. Mas madilim ito, mas mabigat, mas malakas. Lumapit ito kay Lira, parang naghahanap ng biktima.
“Hindi…” bulong niya. “Hindi ko siya makontrol!”
Lumapit ang lalaki at inabot ang kanyang kamay. “Kailangan mong tumakbo, Lira. Hindi pa oras na labanan mo ito nang mag-isa.”
Sa isang iglap, ang anino ay umatake. Ang bawat hakbang nito ay nag-iwan ng lagim sa paligid. Ngunit bago siya mahawakan nito, hinawakan siya ng lalaki at tinulak sa isang misteryosong pintuan na puno ng liwanag.
Bumagsak si Lira sa loob. Ang pintuan ay naglaho sa likod niya. Ang anino ay nanatili sa arena, nanginginig sa galit.
Huminga siya nang malalim, ang kanyang puso’y mabilis pa rin. Napatingin siya sa paligid—isang bagong mundo ang bumungad sa kanya:
Maliit na ilog ng liwanag sa gitna ng kagubatan
Malamig na hangin na nagdadala ng mga kakaibang halimuyak
Mga anino na gumagalaw sa gilid ng kagubatan, sumusubaybay
“Dito ka ligtas… pansamantala,” sabi ng lalaki, na ngayon ay lumabas sa kanyang paningin, parang hindi niya nakikita.
Ngunit bago pa man siya makagalaw, narinig niya ang isang malakas na pagtunog mula sa kagubatan—parang may nagbabantay na mas malakas kaysa sa kahit anong anino na nakita niya.
At sa kanyang puso, alam ni Lira—ang totoong panganib ay ngayon nagsisimula lamang.
