C3 Unang Hakbang sa Dilim

Lumakad si Lira sa gilid ng ilog ng liwanag, sinusubukang huminga nang malalim. Ang bawat hakbang ay kakaiba—parang hindi siya ganap na nakatapak sa lupa, ngunit hindi rin siya lumulutang. Ang anino niya, ngayon ay mas matatag, ay sumunod sa bawat galaw niya, nanginginig sa tuwing may malakas na tunog sa kagubatan.

Hindi niya alam kung ano ang hinihintay sa kanya. Ang mentor na lalaki—ang tinatawag niyang Tagapangalaga—ay biglang naglaho mula sa kanyang paningin. Ang hangin ay malamig, ngunit may kakaibang init na pumapasok sa kanyang katawan, tila ba sinisiguro na hindi siya mawawala.

“Lira,” bulong ng boses sa likod niya. Hindi niya makita ang pinagmulan. “Upang makontrol ang anino mo, kailangan mong malaman ang iyong hangarin. Ano ang pinakaaasam mo?”

Nagulat si Lira. “Ano… ibig mong sabihin?”

“Kung walang direksyon ang puso mo, ang anino mo ay maguguluhan. Huwag mong hayaang ang dilim ang magdikta sa iyo.”

Huminga si Lira. Iniisip niya ang kanyang pamilya, ang bayan ng San Estrella, at ang posibilidad na mapanganib siya sa iba. Ang kanyang puso ay nag-init sa isang panandaliang tapang.

“Gusto kong protektahan ang bayan,” sagot niya. “At ang sarili ko… at ang lahat ng mahal ko.”

Muli, naramdaman niya ang enerhiya sa dibdib niya. Ang anino niya ay lumitaw sa paligid, mas matatag, mas malinaw. Ngayon, naramdaman niya ang kakaibang koneksyon: ang bawat galaw ng kanyang kamay ay sumusunod sa kanyang isipan.

Ngunit bago pa man siya makapagdiwang, may narinig siyang kaluskos sa likod ng mga puno.

“Hindi pa tapos ang panganib,” bulong niya sa sarili.

Biglang sumulpot ang isang pangkat ng mga anino mula sa mga lilim. Mas malalaki, mas mabigat, mas madilim kaysa sa mga anino na dati niyang nakita. Ang mga mata ng bawat isa ay naglalagablab sa dilim, parang nagbabantay.

“Lumabas ka!” sigaw ni Lira, sinusubukang ipakita ang tapang kahit nanginginig ang katawan.

Lumundag ang anino niya sa harap, humarang sa bawat galaw ng panganib. Ngunit napansin niyang isa-isa, unti-unti, parang natututo rin ang anino niya sa kanyang emosyon—sumusunod sa kanyang galaw, tumatalon sa bawat direksyon, nakikipaglaban sa mga panganib.

Sa sandaling iyon, nakaramdam si Lira ng kakaibang saya. Nagagawa niya na—kontrolado niya ang kanyang anino.

Ngunit hindi nagtagal ang kaligayahan.

Isang anino ang lumusot sa depensa niya at biglang sumalubong sa kanya. Napalingon siya at nakita ang isang bata na halos pareho ang edad niya, ngunit ang anino nito ay mas matagal at mas malakas kaysa sa kanya.

“Ka… Kael?” bulong niya, namutla sa pagkakakilala.

“Lira… hindi ka dapat nandito,” sagot ng binata, mabilis ang paghinga. Ang kanyang mga mata ay nagliliwanag sa dilim. “Sila ay sumusunod sa iyo. Kung hindi ka kikilos… mawawala ka sa akin.”

Nagulat si Lira. “Sino sila? At paano mo ako nalaman?”

“May koneksyon tayo,” sagot niya, ngunit biglang naglakad patalikod sa isang anino na mas malaki at mas mabigat kaysa sa lahat. “Tulong kaagad.”

Sa sandaling iyon, naramdaman ni Lira ang malakas na halimuyak ng kapangyarihan na pumapasok sa kanyang dugo. Ang anino niya ay lumakas, bumalot sa paligid niya, ngunit naramdaman din niya ang kirot.

“Gamitin mo ang lakas mo,” sigaw ni Kael, habang nagtatangkang harapin ang panganib.

Hindi makagalaw si Lira sa simula. Ngunit nang matutunan niyang ituon ang kanyang isip, ang anino niya ay sumugod sa panganib, pumigil sa bawat galaw ng malalaking anino.

Ngunit bago pa man matapos ang labanan, isang malakas na tunog ang nagmula sa kagubatan—parang isang malaking pader ng enerhiya ang bumagsak, nag-iwan ng liwanag at dilim na naghalo sa paligid.

Si Lira at Kael ay nahulog sa lupa, nanginginig sa lakas ng enerhiya.

“Hindi… hindi ito normal,” bulong ni Lira.

“Alam ko,” sagot ni Kael, habang tinitingnan ang malalaking anino. “Ngunit kailangan nating tumakbo. Hindi pa tayo handa para rito.”

Ngunit bago sila makalakad, ang paligid ay biglang nagbago. Ang kagubatan ay tila nawala, napapalibutan sila ng isang walang katapusang dilim. Ang mga anino na noon ay sumusunod lamang sa mga pangkat—ngayon ay parang nagkakaisa, nagbabanta sa kanila, at ang bawat galaw ay tila may sariling isip.

“Lira… kailangan mong gamitin ang anino mo nang higit pa sa dati. Kung hindi…” sabi ni Kael, ngunit hindi niya natapos ang pangungusap.

Dahil sa isang iglap, ang pinakamalaking anino ang sumugod sa kanila, at naramdaman nilang parehong walang magagawa upang makaligtas.

At sa isang iglap, naglaho ang lahat—ang ilog, ang kagubatan, ang liwanag…

Natagpuan lamang ni Lira ang sarili sa isang madilim na silid, mag-isa, nanginginig, at walang Kael sa paligid.