C5 Unang Laban sa Tunay na Panganib
Nang muling buksan ni Lira ang kanyang mga mata, natagpuan niya ang sarili sa gilid ng isang madilim na kagubatan, tahimik ngunit puno ng kakaibang enerhiya. Ang mga punong kahoy ay matangkad, halos sumasayaw sa malamig na hangin. Ngunit mas naramdaman niya ang isang kakaibang presensya—malapit, malakas, at nagbabanta.
“Kael?” bulong niya, nanginginig. Ngunit walang sumagot.
Hindi nagtagal, napansin niya ang isang anino sa gilid ng kagubatan, mas malaki at mas mabigat kaysa sa lahat ng nakikita niya dati. Ang aura nito ay malamig, punong-puno ng galit at lakas.
Hindi pa siya handa. Ngunit alam niya, kung hindi siya kikilos, mawawala siya.
Dahan-dahang inilabas ni Lira ang kanyang anino mula sa sarili. Hindi ito tulad ng dati—mas matatag, mas malinaw. Nakatayo sa harap niya ang kanyang sariling ulat ng kapangyarihan: malakas, ngunit limitado pa rin.
“Lumaban!” sigaw niya sa sarili.
Ang malaking anino ay sumugod. Biglang nagpakita ang kanyang Tagapangalaga, lumalabas mula sa dilim. “Gamitin mo ang lahat ng natutunan mo, Lira!”
Nang lumapit ang kalaban, pinokus niya ang isip. Ang anino niya ay sumugod, hinarang ang galaw ng malaking anino. Nagtagpo ang dalawang anino—isa sa liwanag at kontrol, isa sa puro galit at dilim.
Ngunit sa bawat galaw, naramdaman niya ang kirot sa dibdib. Ang kapangyarihan niya ay may limitasyon, at bawat segundo ng paggamit ay parang kumukuha sa kanya ng lakas at enerhiya.
“Hindi ko kaya!” bulong niya sa sarili, nanginginig.
“Hindi mo kailangan mag-isa!” sigaw ng Tagapangalaga. Sa isang iglap, lumabas si Kael mula sa mga anino sa gilid. “Lira, sama-sama tayo!”
Nagulat si Lira. “Paano ka nakalabas?”
“May koneksyon tayo sa parehong anino,” paliwanag ni Kael, sabay ilabas ang kanyang sariling kapangyarihan. Ang kanyang anino ay mas maliit, ngunit mabilis at matalino—tila sinasakyan niya ang bawat galaw ni Lira.
Magkasama silang lumaban. Ang kombinasyon ng anino nila ay nakaharang sa kalaban, ngunit ang malaking anino ay mas malakas. Minsan ay natutumba si Lira, minsan si Kael. Ang bawat pagkilos ay puno ng tensyon, at ang kagubatan ay nagbabago sa bawat paggalaw—parang buhay ang paligid, nagbabantay sa kanilang laban.
Biglang naramdaman ni Lira ang isang kakaibang kirot sa kanyang ulo. Ang anino niya ay parang may sariling isip, humihingi ng kontrol.
“Focus!” sigaw ni Kael. “Wala kang oras para mag-alala!”
Pinokus niya ang isip. Unti-unti, naging isa ang anino nila ni Kael, at nakahanap ng kahinaan sa malaking anino. Ngunit bago pa man nila ito lubusang masupil, naramdaman nila ang presensya ng isa pang mas malakas na anino—isa na hindi pa nila nakikita dati.
Mula sa lilim ng kagubatan, may isang anino na mas malakas kaysa sa kanila dalawa, lumapit nang mabilis. Ang bawat galaw nito ay parang may sariling layunin, nakatuon sa Lira.
“Hindi pa ito tapos!” sigaw ni Lira, habang pinipilit panatilihin ang anino niya sa kontrol.
Ngunit bago siya makagalaw, ang malaking anino na dati nilang nilabanan ay biglang naglaho, at ang bagong anino ay sumugod sa kanya nang mabilis, parang kidlat.
Narinig niya ang sigaw ni Kael, ngunit sa isang iglap, nawala siya sa paningin ni Lira.
Nakatayo siya, mag-isa, nakatingin sa bagong anino. Ang malamig na aura nito ay pumapalibot sa kanya, nagbabadya ng panganib, at sa kanyang puso, alam ni Lira:
Ito ang simula ng tunay na pangangaso.
