+ Add to Library
+ Add to Library

C9 Sea Shore

Why do I have to feel that? Why do I have to react like that? Why did he react that way? I still don’t know.

Iyon lang ang nasa isip ko mula ng makarating ako dito sa resto-bar ng hotel. I already had a shot of margarita and now I’m drinking a mudslide cocktail.

I’m not good when drinking liquor like this, but I need it. I need time to think straight from those words that I have said to Denver. I’ve been like this since before I go here to Palawan.

Maraming tumatakbo sa utak ko na minsan ay hindi ko na alam ang gagawin ko. Minsan naman ay nakokontrol ko pa naman na wag munang isipin ang mga bagay na iyon pero madalas bigla na lang pumapasok sa utak ko.

“Miss, are you okay?” Tanong sakin ng bartender na nasa harap ko.

“Yes. I’m okay. Don’t mind me.” I know why he noticed that I’m not okay. I’m already crying and sobbing with my thoughts.

I know that the night when Denver got drunk, I felt a strange feeling. A foreign feeling for what he said. I doubt and hoped but I don’t know why do I have to feel that. I’m clueless about this situation and I hate it.

I hate the fact that I have fewer memories of my life and there are many things that I am jealous of because they can remember what they want to but me? I can’t just remember my memories. I want to shout to Him up there that I want to remember all the things and events that I can’t. But I can’t and I won’t do that.

Because I’ve been there, I am almost there. I thought if I do something to get my memories back, it will get back, but it’s not. It only crushed my trust issue.

“Let’s have a bet. You will get the number of that lady or you will give me an island.” That is so fvcked up. Kanina ko pa sila naririnig na nagpupustahan itong malapit na table sakin. They already had a bet ‘bout a kiss and a helicopter. A bet about a make-out and a building property.

Napapailing na lang ako dahil sa kanila. Tinungga ko na ang natitira kong inumin at umorder ng isang bote ng wine at nagbayad na din ako dahil gusto ko pa at maglilibot libot pa ako. Ayoko dito. So many assh*les everywhere here.

“Here’s a tip. Thank you,” sabi ko sa bartender na nagtanong sakin kanina. Aalis na sana ako kaso may lumapit sakin.

Tinaasan ko ito ng kilay, “What? Do you want my number? Go away, don’t flirt with me.” And umalis na ako ng resto-bar at naglakad papuntang dagat.

It was just that the sea was calming me. It’s giving me peace of mind. Maybe there I can think straight.

Nang makarating ako doon ay tinungga ko agad ang wine ko tutal ay bukas na ito. Pero sa sobrang gulo ng utak ko ay hindi ako napakalma ng dagat tulad na lang ng dati.

I am just here sitting on the sand while staring at nowhere with turmoil thoughts. And I just can’t help but to cry.

Patuloy akong ganon hanggang sa may magsalita sa gilid ko.

“What are you doing here? Crying for what?” Tanong niya sakin habang ako ay gulat pa rin dahil nandito siya sa tabi ko sa kabila ng mga nasabi kong salita sa kanya kanina.

“Pahingi nga ako niyan. Di ka man lang nagsabi na iinom ka pala. Sana inaya mo ako. Sasama naman ako basta ikaw,” sabi niya at kinuha sa kamay ko ang wine bottle at tumungga rin doon.

“B-bakit? Bakit mo to ginagawa? Bakit hindi ka magalit sakin?” Wala sa sariling sabi ko dahil sa pinaggagawa niya ngayon.

Nginitian niya lang ako at tumitig sa dagat habang ako ay naghihintay pa rin ako ng sagot mula sa kanya. Pero umabot pa ng ilang minuto ay hindi pa rin siya nagsasalita. Kinuha ko sa kanya yung bote at uminom doon. Nakatitig lang din ako sa dagat habang naghihintay ng sagot niya.

“Ayoko ng ganito. Ayoko ng ganyan ka sakin kahit may mga hindi ako magandang nasabi sayo. Don’t make me feel guilty.” Diretsahan kong sabi sa kanya nang hindi talaga siya magsalita.

“Kung sasabihin ko ba sayo ang dahilan handa ka ba sa isasagot ko? Handa ka bang panindigan iyong maririnig mo?” Natigilan ako sa sinabi niya pero hindi ako nagpatinag.

Alam kong maaring may hindi magandang kalabasan itong pag uusap namin pero wala akong pake masyadong ng magulo ang lahat para sakin. Marami na akong hindi alam pati ba naman to hindi ko malalaman.

“Yes, I’m ready. Ready ako sa lahat ng sasabihin mo. Ready ako sa lahat-!” At pinutol niya ang pagsasalita ko sa pamamagitan ng paghalik sakin.

I was surprised when he kissed me. He was giving me small kisses and after a while; he was already kissing me slowly and passionately. I felt that he carried me to his lap. He held my chin to make access through my mouth. I gripped his shirt when he was exploring my mouth.

Gulat pa rin ako pero ng makabawi ay tumugon na ako sa mga halik niya. Ikinawit ko ang mga kamay ko sa batok niya upang mas dumiin pa ang halik. Natigilan pa siya ngunit nagtuloy tuloy lang siya.

His hands were doing a circular motion on my back and waist. He was already touching my side b**b, but I was drowned with his kisses than to care about his hands on my side boob.

“I won’t say unless you remember all of it. Unless you can already remember me. So don’t make me say it because you might regret it after you remember everything,” sabi niya habang malamlam pa rin ang mga mata at humihingal pa. Hindi ko namalayan na nadala niya na pala ako sa mga hita niya kaya naman nahihiyang umalis ako sa kandungan niya.

Umayos ako ng upo sa tabi niya ngunit nagulat na lang ako ng tumayo ito at umupo sa likod ko. kaya ngayon ay nasa gitna ako ng mga hita niya habang nakaharap kami pareho sa dagat. Hinawakan niya ang kamay kong nakahawak sa bote ng wine.

“I’m sorry about what I have said. It’s just that magulo na sobra ang utak ko. Andami ko ng iniisip tapos-“

“Shh. It’s okay. It already happened. I’m okay now that you just said sorry. And, indeed, I don’t have rights over you. Rights on your decisions. I’m sorry also for what I have done today. I know that it was too much of being protective of me.” I’m dumbfounded. Did he just accept my apology and say sorry to me? I can’t find the right words to say because of what’s happening.

“Anyway, masarap ba?” Aba’t bwisit.

“Alam mo manahimik ka na kung walang lalabas na maganda diyan sa bunganga mo.” Inis na sabi ko sa kanya kahit na alam kong pulang pula na ako. Buti na lang at nakatalikod ako sa kanya.

“Pag ikaw kinain ng bunganga ko baka di ka matahimik.” Pang aasar niya pa sakin.

“Bwiset ka talaga. Oh ayan alak! Laklakin mo para naman magising yan diwa mo at bumalik ka sa tamang pag iisip mo!” Sabi ko at ibinigay sa kanya ang wine tsaka tumayo at nag martsa pabalik sa hotel.

Nakabusangot pa rin ang mukha ko nang makarating ako sa hotel. Si Denver naman ay nakasunod na rin sakin.

“Gusto mo try natin paingayin ka? Masasarapan ka pa.” Sabi niya sakin ng makapasok sa elevator.

“Kilala niyo ho ba yan? Ambastos ho ng bunganga eh.” Nagkukunyari kong tanong sa kasama namin sa loob dahil nakakahiya talaga siya.

Nginisian lang ako nung matandang kausap ko. Hay bwisit talaga. Naunang bumaba ng elevator yung matanda kay kami na lang ni Denver ang natira doon. Kinukulit niya pa rin ako tungkol doon. Bwiset.

“Wag kang susunod sa hotel room. Maghanap ka ng iyo. Bwisit ka.” Pero hindi niya ako sinunod dahil nakasunod lang siya skain papunta sa hotel room namin.

“Ayaw mong maghanap? Okay. Ako na lang maghahanap.”

“No, you’re not going anywhere. You’re drunk.” Sabi niya at binuhat niya ako na parang sako sa balikat niya papasok sa hotel room at diniretso ako sa kwarto.

-End of Chapter-

Report
Share
Comments
|
Setting
Background
Font
18
Nunito
Merriweather
Libre Baskerville
Gentium Book Basic
Roboto
Rubik
Nunito
Page with
1000
Line-Height