C2 Chapter 1

Drama Club.

"Mahal!" Sigaw ng lalaki.

Nang lingunin ko ito, it's Keil. Tumatakbo siya palapit sa amin ni Kyrie.

Kami ni Kyrie ay nasa lobby, we're in the side of drama club. Ito kasing university namin nag-open ulit ng clubs. So since me and Kyrie are both have skills in acting, we decided na drama club ang salihan. We're in 3rd year college.

"Oh, bakit?" Tanong ko sa kanya ng makalapit ito sa amin.

Malaki ang ngiti niya sa labi habang nakatingin sa 'kin. Kitang kita rin sa mga mata niya ang saya na nararamdaman niya ngayon. Ilang minuto niya akong tinitigan at hindi rin siya nagsasalita.

"Ano ba 'yon? Grabe ka makatingin ah," I said uncomfortably. Kyrie chuckled.

He suddenly hugged me tightly. "Aray! Ano ba?!" Reklamo ko. Nakita ko si Kyrie na mukhang nagpipigil ng tawa sa gilid.

"Hey, enough." Saad ko at pumiglas.

He stopped hugging me and chuckled. "Sorry. I'm just so damn happy," he said.

Kyrie shook her head as she smiled. "Ano nga 'yon, kuya? You can just tell us you know. May payakap-yakap kapa," she said almost laughing.

Keil pulled out a paper from his pocket. Pinakita niya ito sa amin. "Here, look."

Cartier, Keil Griffin A.

Engineering

Grade: A+

I smiled as I raised my eyebrows. "Galing ah? Congrats Keil," I congratulate him.

"Buti naman naabutan mo 'ko," pangaasar ng kapatid niya.

Tamad niya akong inirapan. Sumimangot pa ito. " 'Congrats' lang?" He said. Look disappointed.

"Kuya, stop. Huwag kana umasa, iba gusto niyan ni Evs," Kyrie suddenly said.

Pinanlakihan ko ng mata si Kyrie. "What was that for?" Gulat kong itinanong sa kanya.

"G- 'gusto'?" Mahinang tanong ni Keil.

Sabay namin siyang nilingon. Tumingin ako saglit kay Kyrie bago ibinalik ang tingin kay Keil.

I smiled. "Saan mo gusto magcelebrate? Libre ko," I asked him as I changed the topic.

"Sure ka, libre mo?" Tanong niya.

Tumango ako. "Mhm. Saan mo gusto?" Tanong ko ulit.

"But before anything else," singit ni Kyrie at tumingin sa 'kin. "Evs, we need to buy clothes that are needed for our play. Kumpleto na ang members natin for extras, they're ready na rin. Ang kailangan na lang ay clothes, props, and your leading man."

Tumango tango ako. "Saan kaya tayo pwede humanap ng willing maging leading man ko?" Tanong ko.

"Ako na lang, willing ako."

Gulat akong tumingin kay Keil. "Seryoso Keil? Marunong kang umarte?" Hindi makapaniwala kong tanong.

"Kuya? Marunong ka?" Base sa tono ng boses ni Kyrie, mukhang nagulat rin ito.

He pouted. Inirapan niya ulit kami. "Ako, huwag ninyo akong minamaliit ah! Kaya kong umarte no! Magvovolunteer ba ako kung hindi ako marunong?" He said. Look pissed.

"Okay, sure." Tamad na saad ni Kyrie at tumingin ulit sa 'kin. "So Evs, kumpleto na. Clothes and props na lang. Ako na ang bahala sa script na kailangan ninyong review-hin ni kuya Keil. Can you buy alone? You know, aayusin ko 'yong script ninyong dalawa," she said.

"Samahan na kita," Keil volunteered.

"Wait Ky, kailangan naba 'yan ngayon?" Tanong ko.

Tumango siya. "Yes. As much as possible kailangan nating maging professional. The earlier we prepared for this, is the same how professional we are. Tska para na rin hindi na tayo rush at mamroblema kung anong theme ng damit natin, baka kasi mamroblema pa tayo tapos hindi pa umabot sa deadline."

"So bali kami na ang bahala sa theme?" Tanong ni Keil.

"Yes kuya, kahit anong damit pwede naman. Basta we need ten pieces of black shirt na mayroong printed surname ng members sa likod," she answered.

Nagsalubong ang kilay ko dahil ako'y naguguluhan. "Teka nga. We're going out okay? Is it really that urgent ba na kailangan today gawin?" Tanong ko. "Magce-celebrate kami ni Keil, kasama ka and the whole squad." Dagdag kopa.

"Hey mahal. Pwede namang bukas na lang tayo mag-celebrate. Ito munang Drama Club ang pagkaabalahan natin. In fact, Kyrie said it herself. 'We need to be professionals'," Keil said.

Nilingon ko siya. "Sigurado kaba, Keil?" Paninigurado kong tanong.

He smiled. "Oo naman. Kaya tara na, let's buy the things that are needed for this play."

*****

We're now both inside his black W Motors Lykan HyperSport car. Keil is driving, while me? I'm on the passenger seat.

"Ang ganda talaga ng kotse mo. Magkano bili dito ni ninong Hayes?" Tanong ko habang tinitignan ang looban ng kotse.

"Three point four million," sagot niya.

"Peso?" Tanong ko ulit.

"Dollars," he answered as he turned the steering wheel.

I pouted as I nodded. "Hmm, regalo niya? Or request mo?" Tanong ko.

He glanced at me and looked back at the road. "Grabe ka ha. Syempre regalo sa 'kin 'to ni dad. I didn't even requested for it. I have a car pa noon, 'diba? The old one? Remember that?" Tanong niya.

I suddenly remembered his first ever car noong senior high school kami.

"Evs! I got my first car! Look!"

His first car ay color black Mercedes Benz CLS-AMG, na worth four point five million peso.

"Yeah. I remember it na, nasaan na pala iyon?" Tanong ko.

"It's now Kyrie's," he answered.

I chuckled. "Wow. Pasahan kayo? Sunod niyan kapag bumili si Keith ng bago o isa sa inyo, 'yong Mercedes Benz mapupunta kay Knox."

"Alam mo ba?" Tanong niya.

"Hindi pa," sagot ko naman.

The traffic light turned red. We stopped.

Tumingin siya sa 'kin. "It's not funny," he said.

"Hindi pa nga, ano ba 'yon?" Tanong ko.

"Ikaw ang kauna-unahang babaeng nakasakay sa kotse ko. 'Yong Mercedes Benz? Ikaw una. Also this, ikaw rin ang una," he said.

My jaw dropped. I can't believe what he just said! "Weh? Totoo?" Tanong ko. "Baka ako ine-echos mo lang ah? Ay! Si ninang Winter, for sure siya una nakasakay," dagdag ko pa.

He chuckled and shook his head. "No. Mommy's not having a ride with me, kotse lang ni daddy sinasakyan niya. And also, no jokes mahal. Totoo ang sinabi ko," he said.

I was left speechless. Hindi ko alam ang isasagot ko sa kanya, hindi ko inakala na ako ang kauna-unahang babaeng nakasakay sa dalawa niyang kotse.

"At, ikaw rin ang kauna-unahang babaeng mina—"

Hindi niya natapos ang sinabi dahil binusinahan kami ng kotse sa likod niya. Nang tignab ko ang traffic light, it's green!

"Keil, andar na. Nababadtrip na ata 'yon," I said.

"Napaka wrong timing ampota," bulong niya at pinaandar ang kotse.

*****

We're now here inside the mall, para mamili ng mga clothes and props for our play next week.

Naglalakad lakad kami sa mall, habang ako ay nakatingin sa Iphone Eleven kong cellphone.

From Ky: Evs, here's the list of their sizes including their surname.

I saw the list she sent me, naroon na lahat ang surnames and sizes ng lahat na members namin.

" 'Diba sabi ni Kyrie kailangan natin ng ten pieces of black clothes with our member's surname printed at the back?" Tanong ni Keil.

From Ky: Also here, the list of the things that we needed. So bali kayo na lang ang bahala sa dress ninyo ni kuya Keil, basta kami plain black lang okay? Bahala na kayo ni kuya Keil sa dress and suit ninyo.

We need— A park date outfit, (syempre obvious naman na plain lang. Pero bahala na kayo basta scenario ay nasa park.)

Also, a dress for you and kuya Keil's suit. For the dance.

Regarding the props, we only need flowers. Para iwas gastos, dahil pwede naman akong gumawa ng paper props. Hindi lang ako marunong gumawa ng paper flower kaya 'yon na lang ang ipabibili kong props sa inyo.

Keil snapped his fingers. "Hoy babae!" Tawag niya.

Tumango ako. "Yes Kei." Sagot ko habang nakatingin at nagtatype sa cellphone ko.

To Ky: Okay Ky, narito naman na kami ni Keil sa mall. Bibilhin namin lahat ng nasa list na binigay mo, salamat!<3

"Ma'am balikan na lang po namin later, okay lang po ba?" I asked the woman.

Nagpaprint na kasi kami ng surnames sa likod ng damit, we know na matagal ito kaya maglilibot libot muna kami sa mall.

"Sige hija," sagot ng babae.

"Salamat po," I thanked her.

We started finding the best dress and suit for us. Naisipan namin na color black and red ang theme.

"Ito kaya?" I showed him the color black suit na ang panloob ay color red, with matching color black ribbon.

Pinagmasdan niya muna ang hawak hawak kong suit bago sumagot. "Hmm, ikaw bahala. Basta bagay tayo, hindi naman pwedeng mukha kang tanga sa play tapos ako gwapo."

Hinagis ko sa kanya ang suit. "Ang kapal ng mukha mo," I said.

He laughed. "Seryoso, kahit ano naman mahal. Ikaw bahala, bagay naman tayo kahit anong suot natin eh," he said in a husky way.

Hinagis ko naman ang pants. "Sukatin mo nga 'yan. Dalian mo ah," I said.

"Mahal," tawag ni Keil.

Nang lingunin ko siya, I saw how handsome he is. He's wearing the color black and red suit I gave to him earlier, suot rin niya ang necktie and pants. "Better?" Tanong niya.

I smiled. "Handsome," saad ko.

I suddenly realized, something's missing.

"Keil, 'yong gloves. Wala tayong gloves, we need that." Naghanap ako ng gloves.

"Look here, mahal."

Tumingin ako sa kanya. I saw him wearing a white gloves. "Better," I said.

Nang matapos kaming mamili, inihatid na ako ni Keil sa bahay.

"Hi mommy, good evening. Am I late for dinner?" Tanong ko at bumeso kay mommy.

Nilapitan ko si daddy upang bumeso rin sa kanya bago umupo sa harap ng hapagkainan.

"No you're not late, perfect timing mo. I mean NINYO ni Keil," she said.

Nang tignan ko si Keil, nasa harapan lang ito ng pintuan. Hindi pala siya dumeretso ng pasok dito sa loob.

"Pasok ka Keil, join us here." Pag-aya ni mommy sa kanya.

Nakita kong nakatingin siya sa 'kin. "Oh, bakit?" Tanong ko.

"Pwede ba?" He asked me.

I chuckled. "Ito, para kang tanga. Hindi ka naman iba sa 'min eh, pumasok kana. Feel at home Keil," sagot ko.

Pumasok naman na siya. At ilang minuto pa, nagsalita si daddy.

"So, bakit kayo magkasama?" Seryosong tanong ni daddy.

Kusang tumaas ang mga kilay ko at medyo lumaki ang nga mata, hindi ako nakasagot kaagad dahil sobra ang pagkaseryoso ng mukha niya. Ano ba naman 'yan, wala naman akong tinatago pero bakit ganito? Kinakabahan ako.

"Uhm, dad. Namili lang po kami ni Keil sa mall ng mga things na kailangan namin for our play sa drama club in school," sagot ko.

Tumango tango si daddy. "Hmm, drama club? He's your leading man?" Tanong niya.

"Yes daddy," I answered.

Alam ko namang wala akong dapat na ikakaba, pero hindi ko alam kung bakit ganito ang nararamdaman ko when my dad asked me where have I been.

Natapos ang dinner namin, umulan ng malakas kaya minabuti ni mommy na huwag munang paalisin si Keil dahil delikadong magmaneho sa kalye. Dahilan ng malakas ang ulan, madulas ang kalye at baka hindi niya makita ang daan dahil sa sobrang lakas ng ulan.

We're now both inside my room, naka-upo kami sa kama habang pinapractice ang linya na ibinigay sa amin ni Kyrie.

"I, Hannah Zeifler, take you Keil Cartier, as my lawfully wedded husband. I promise to cherish our love to have and to hold, for richer, for poorer, in sickness and in health. Till death do us part," I vow while holding both of his hands.

I saw a tears forming in his eyes.

"I, Keil Cartier, take you Hannah Zeifler, as my lawfully wedded wife. I promise to cherish out love to have and to hold, for richer, for poorer, in sickness and in health. Till death do us part," he smiled and chuckled.

We were sincerely looking at each other's eyes while saying our vows. Acting that were in love with each other.

He took off the imaginary veil and lean his face close to mine. He looked at my lips and slowly looked back at me.

He grabbed my cheeks, and was about to kiss me.

"K- Keil," I held his arm. "M- Matulog na tayo, I'm tired."

Bakas sa mukha niya ang pagkagulat ng dahil sa ginawa niya. "I- I'm sorry Evs," he apologized.

"Let's sleep, Keil. Bukas na lang natin ito ipagpatuloy." Saad ko at nahiga na. Tumalikod ako sa kanya after I set a boundaries between me and him, sa kama. May mga unan sa gitna namin.

"Good night," he whispered in my ear.