C4 CHAPTER 03

Kada minuto ay tumitingin ako sa side mirror. Tangina naman. Bakit niya ba ginagawa 'to. He keeps following me like a damn shit! Nakakairita. What is really his motive? I'm so pissed, nagbubuhol-buhol na ang utak ko dahil sa mga actions niya na hindi ko maintindihan. I can't handle this anymore. Shit.

I brushed my hair at mas binilisan ang pagmamaneho. Over speed na at iyon na talaga ang todo. Iniiwasan ko nang tumingin sa side mirror upang hindi ma-distract. Lalo lang akong mamomroblema kapag lagi siyang nasa isip ko. Dang. Hindi pa nga ako maka-get-over sa nangyari kanina. He fucking do that without my permission. Parang gusto ko na lang lamunin ng lupa.

"You'll know I hate that word, Fyre." Aniya nang makalapit sa akin.

Napangisi ako at pinag-krus ang braso, saka inilapit ang mukha sa tabi ng kaniyang tenga at bumulong.

"Then let me hate it more for you, Mister Trinidad."

I saw his jaw became hard. Napangisi ako habang nasa ganoon pa 'rin ang pwesto. Ilalayo ko na sana ang aking mukha nang bigla siyang humarap sa akin hanggang sa hindi inaasahang pagkakataon, his lips tastes mine.

Mahigpit akong napahawak sa manibela habang inaalala pa rin ang nangyaring kababahalaghan na iyon. Dang. How could he do that to me? Nakakabastos! He's such a pervert. Kahit pa smack lang iyon at sandali lang naglapat, it's still embarrassing for me. Nakakainis! I want to erase that fucking memory, gusto kong kalimutan 'yon para hindi na ako magkaganito! Damn. I'm so stressed because of him!

Bumaba ako sa kotse at naglakad papuntang bar. It's the most famous bar in this city. Ilang beses na akong nakapunta dito, at laging siya ang kasama ko sa tuwing pupunta ako sa ganitong lugar. Dati rati ay hindi kami mapaghiwalay, feels like we're a twins dahil lagi kaming magkasama. And reminiscing that scene is sucks. Nakakadiri pala. Nakakapanindig ng balahibo.

Nagtungo ako sa bar island at humingi ng vodka sa bartender. I was sitting in the chair habang pinagmamasdan ang mga taong nagsasayawan sa harapan ko. It's good na hindi nila hinahayaang gumawa ng mga masasakit sa matang mga eksena. Like kissing in the sofa, girls that dancing in the stage with a pole on their side, at tanggalan ng damit habang naghahalikan kahit maraming taong nakapaligid sa kanila. It's so nice to know that they're didn't tolerate that act here. Maaaring may lugar dito para gawin nila iyon, malaki naman ang bar na 'to, maraming rooms, floors, at kung ano-ano pa. Mas mabuti na 'yung ganoon kaysa ipinapakita pa ang mga kalandian nila sa mga tao. Nakakadiri. Pakiramdam ko nasa loob ako ng pornography film at isa akong cameraman na kinukuhanan sila. Ew.

Narinig ko ang pagtawag sa akin ng bartender, tanda na tapos na gawin ang order ko. Kukunin ko na sana iyon nang matigilan ako nang may makita akong chaser sa gilid. Iba't-ibang klase ng prutas na naka-carves, may tissue pa sa kaliwa. Natawa ako nang mahina. Seriously? They do that here? Ano 'to? Special service? Dang. Nakaka-putangina.

Tumingin ako sa bartender at nahuli ko siyang nakatitig sa akin. Sobrang lagkit. Hindi na ako makagalaw sa upuan ko sa sobrang pagkakadikit. I rolled my eyes. Hanggang dito ba naman? I saw him smiled and even ask me to order more. Gusto niya pa akong utuin sa pamamagitan 'daw ng pag-inom ko nang inumin niya. Napapamura ako habang mariing hinihilot ang aking sentido.

Huwag ako, bata. Baka nga hindi ka pa marunong magpalit ng underwear mo.

Sa sobrang pagkainis, umalis na lang ako doon at sumayaw na lang sa gitna ng stage. Nakakairita. Kailan ba magiging payapa ang paligid ko? Saan ko ba matatagpuan 'yung ganoong lugar? Tangina. Ininom ko ang vodka na ni-order ko kanina habang sumasayaw. Sayang 'rin ito kung hindi ko kukunin. Sabi nga nung batang bartender mag-order lang daw ako ng mag-order, siya daw bahala sa gastusin, libre lahat.

Tss. Mga lalaki talaga.

Bumagal ang pagsasayaw ko nang may humawak sa aking bewang mula sa likuran. Nung una akong pumunta rito, naka-encounter na rin ako ng ganitong klase ng manyakis na lalaki. I didn't get shocked after all. Lahat naman siguro ng mga lalaking nandito ay ganito 'rin ang ugali. Siyempre, this is a bar. Where you can want whatever you want.

But not me.

Gusto ko nga sanang patulan ito pero tinatamad ako. I'm not in the mood. Kahit pa mayaman siya at pakitaan ako nang libo-libong alahas, I will definitely passed. Marami pa namang araw para bumalik ako sa trabaho. But for now, I just want to enjoy myself. I'm so exhausted at gusto kong magpalipas ng init ng ulo.

"You're married..." He said nang makaupo kami sa pang-isahang sofa.

So what? Tsh. Ano naman ngayon kung kasal na ako? Edi umalis siya, tangina, ang laki ng problema nito. Kung ayaw mo sa married woman, bakit ka pa lumapit sa akin? Dang. You're wasting my fucking precious time.

"...but you're still available. Right?" Dugtong niya na nagpangisi sa akin.

I will always be available, gusto kong isagot sa kaniya ngunit pinigilan ko ang aking sarili. Magbitaw lang ako ng mga salita na makakapagpagising sa buong sistema nila, nagiging wild na sila kaagad. At malamang sa malamang, motel, apartment o di kaya'y kotse na naman ang abutin ko nito kapag nangyari iyon. Pero kung papipiliin ako, mas gusto ko sa apartment. Atleast walang sabit at alam kong safe na lugar. Kapag kotse kasi, masikip at hindi makakapagtrabaho ng maayos. Sa motel, kahit ten star pa yan, hell no, never. Hindi naman ako maruming babae para dalhin sa mga ganoong lugar.

He offered me a drink. Mariin akong napatingin roon habang inuusisa ang inumin. Alam ko na ang mangyayari pagkatapos kong inumin ang tangan-tangan niya. No way. Hindi ako pinanganak kahapon. Hindi ako teenager na basta na lang susunod sa utos ng iba. Hell no.

Hindi ako sumagot at hindi lang siya pinansin. Nakita ko siyang natawa sa gilid ng mata ko at napipilitang binaba ang hawak. I saw him na kinakamot ang kilay. I rolled my eyes. Mali ka ng nabiktima, tsk.

"You thought I will poison you," Natatawang aniya sabay kuha nang drinks na sana'y ipapainom niya sa akin.

Ha. Ha. Ha. So funny. I really didn't know kung bakit pa ako nandito, sinasamahan ang baliw na katulad niya. Imbes na magsaya ako, nandito ako sa tabi ng isang manyakis na estrangherong lalaki, pinapakinggan ang mga nonsense niyang pinagsasasabi. Tangina lang.

Padarag siyang sumandal sa sofa, ay hindi, humiga pala. Like he's the owner of what he's sitting right now. Ganito na ganito ang mga galawan ng mga mayayabang na nagiging halimaw kapag hindi nasusunod ang gusto. Mukha ngang mayaman pero 'yung mga galawan daig pa ng isang eskwater.

"Parang pakiramdam ko, ang dami mo nang masamang nasasabi tungkol sa akin ah, share mo naman." Natatawa na namang sabi niya saka ininom ang rum na dapat na ipapainom sa akin.

I tsked. "Buti alam mo,"

Humalakhak siya saka bigla akong tinapik sa balikat. Napa-aray ako nang maramdaman kung gaano iyon kasakit. Gago 'to ah. Ano ba ako sa tingin niya? Lalaki na katulad niya? Na matibay ang balikat kahit isang libo pang tapikin nang mabigat niyang kamay? Tss. Walang modo. Kailan ba ako makakahanap ng lalaking mabait at gentleman? Lagi na lang tagilid ang ugali kapag may makakakilala ako.

"What's your name?" He asked habang pumipindot sa phone niya.

Oh, okay. He's going to record this conversation. Nice. Tumingin ako sa cellphone niya para malaman kung ano ang kaniyang ginagawa. But damn, my eyes is such a stupid. Hindi ko makita, parang may ginawa siya ng kung ano para ma-censored iyon. Huli na para lumihis ako ng paningin ng bigla niya akong makitang nakatingin sa phone niya. Napaawang ang labi ko nang bigla niya iyong ilayo pati na rin ang sarili niya. Para siyang bata na hinihingian ng candy ngunit ayaw magbigay. Tangina. Kung alam niya lang kung ano ang itsura niya ngayon. He look like a fool.

"May sira ka ba sa utak?"

He answer me while busy on his phone. "What do you think?"

I crossed my legs. May sira nga.

"You know, kahit hindi mo itinatanong. First impression ko sa'yo, ikaw yung tipo ng tao na sobrang lakas ng trust issues. Let me guess, iniwan ka ba? Or, pinagpalit?"

What the heck? What is he saying? He's so straight-forward. Anong alam niya sa buhay ko? Dang.

"You're so talkative,"

"Well, that's the reason then."

Natutuliro akong napatingin sa kaniya.

"Reason of what?"

He stand up and call a waiter to give him a tip. I rolled my eye. Seriously? Bakit kailangan niya pa'ng ipakita na mayaman siya? Tsh. He's so arrogant.

"Learn to know someone's mind, babe. Baka pagdating ng araw gawin 'rin sa'yo yan."

I sarcastically laughed at bago pa man ako makasabat ay umalis na siya. Nakasunod pa rin ang mga mata ko sa kaniya kahit hindi ko na siya nakita. Damn. That man is so unbelievable. Bakit ba ganoon na ang mga ugali ng lalaki ngayon? They're so unpredictable. Hindi ko sila maintindihan. They're didn't giving me a hint nor clue about their sayings. Kaya tuloy mas napagkakamalan akong masama at ako pa ang napagsasabihan na hindi nakakaintindi. 'E ang totoo naman ay sila talaga 'yon.

I was going to leave when I saw something on the sofa. A calling card. And all I know that this card was belong to his. Siya lang naman ang kasama ko kanina pa. I looked at the front of it at nakita ko ang iba't-ibang mga number. His personal number and the landline number. Sa likod ay nakasulat ang pangalan ng trabaho niya.

JH Corporation.

So he's a businessman? Looks like he's new. Hindi pa pamilyar sa akin ang pangalan ng kumpanya. Maging siya nga ay hindi ko kilala at hindi ko pa nakikita sa mga mayayamang lugar. Mukha ngang bago pa lang siya. Nagsisimula pa lang at bagong tayo 'yung kumpanya. I will visit this company tomorrow. This is my taste. Naabot nito ang kuryosidad ko, base sa nakita ko sa kaniya kanina, I predicted that this company is rich and powerful. Hindi na ako mahihirapan dahil kilala niya naman ako.

I leave the bar and went in to my car. I'm going home for good. Sobrang gabi na 'rin at ayoko nang gumala. Wala pa naman akong kasama. Kahit na malaki na ako at alam ko na kung paano i-handle ang mabigat na sitwasyon dahil nga tinuruan ako ni Viel kung paano lumaban, hangga't maaari, I want to discipline myself to just go home at huwag magpalipas ng gabi sa labas. Malay ko ba kung ano mangyari sa akin, kahit pa kasinggaling ko si Jackie Chan at Bruce Lee, hindi pa rin naman masasabi ang bawat mangyayari. Baka mamaya bigla na lang akong barilin nang hindi ko nalalaman. Edi, end of my life. Namatay ako nang hindi man lang nagkaroon ng boyfriend sa tanang buhay ko. How ironic, right?

Malapit na ako sa bahay nang makita kong hindi naka-park ang kotse ni Viel. His car was not there. Talagang ni-career niya ang pag-alsa-balutan. He look like a rebel kid kahit naman twenty-eight na siya. He's so damn immature. Nakakapagod siyang disiplinahin.

Ni-park ko ang kotse ko sa gilid at lumabas. I opened the door while playing with my car keys. Awtomatikong bumukas ang ilaw nang dumating ako. Nilapag ko ang susi sa gilid at tinanggal ang coat. Dumiretso ako sa banyo upang maligo like I always do before I go to sleep. Few minutes after, I'm done with cleaning myself at nagtungo sa kitchen para magluto ng madali lang lutuin. Busog pa naman ako. I choose the ramen noodles that I used to eat before, dahil nga walang budget, ito lang ang pantawid gutom ko noon. Luckily, hindi ako nagkakasakit sa bato. Kahit pa hindi uso sa akin ang vitamins at mga supplements noon. But one thing I always do dahil minsan lang ako magkasakit 'e puro ready-to-cook foods lang naman ang kinakain ko, siguro dahil na rin sa kalakasan ng resistensiya ko. I used to always worked before, maagang nagigising para magtrabaho, kaya na rin siguro nasanay ang katawan ko.

But now, things changed, my mindset to this kind of food is for poor people only. Sardines, ramen and other ready-to-cook foods. They're all cheap and not useful for me anymore.

Inilagay ko sa lababo ang aking pinag-kainan at nagsepilyo pagkatapos. Bukas na lang ako maghuhugas, I'm really tired, binibilisan ko na nga lang 'yung mga ginagawa ko dahil gustong-gusto ko na talaga humiga sa kama at matulog.

Now that I'm finished, time to sleep. Gosh, finally.

I climbed up to the stairs and walk towards to my room. Nadaanan ko pa ang kwarto ni Viel na magkatabi lang sa room ko. I just nodded and continue to walk until I reached my room. Hinawakan ko ang doorknob at binuksan iyon at bigla na lang akong napako sa aking kinatatayuan sa nasaksihan.

Damn, Viel.