C5 CHAPTER 04

Seriously? Anong iniisip niya? Lumapit ako rito at malakas siyang kinalabit. He even managed to take off his upper clothes. Ang bastos talaga! Paulit-ulit ko siyang kinalabit ngunit nanatili lang itong tulog. Napahilot ako sa aking sentido. Dang. I thought this is the end already. Bakit ba palala siya ng palala?

Umupo ako sa gilid ng kama nang mapagod na. He didn't wake up, o kahit man lang gumalaw, nagsalita at kung anong mga actions. Mukhang sarap na sarap talaga siyang matulog dahil nakadapa pa siya. His sleeping face we're outside. He looks peaceful, sobrang bait niya lang kapag tulog. Pero kapag gising na, kabaliktaran na sa inaasahan ko.

I looked on his facial features. Pinakatitigan ko iyon ng matagal hanggang sa hindi ko na mamalayan na may ngiti nang nakaguhit sa aking labi. Ngayon ko lang napansin na may itsura 'rin pala siya. He looks like a Korean actor. His deep mysterious aura ang nagpapatingkad nang kagandahan nang kaniyang mukha. He has a long eyelashes like mine, baka nga mas mahaba pa 'yung kaniya kaysa sa akin. Mas kapansin-pansin iyon na ngayon na nakapikit siya.

He has a a perfect nose, jaw and lip too. Mapagkakamalan talaga siyang may lahi dahil sa sobrang tangos ng ilong niya. I'm jealous. Sakto lang 'yung akin. Pero mas okay na 'rin siguro iyon dahil baka pangit lang ang kalalabasan kapag lalo ko pang ipatangos 'yung ilong ko. Baka magmukha na akong parrot no'n kapag nagkataon.

Buti na lang ay hindi niya naiisip na lagyan ang sarili niya ng bigote't balbas. Kahit pa alam kong magiging bagay 'din naman iyon sa kaniya, I just can't imagine na papayag ako na maglagay siya ng ganoon. I just really can't. Mas maganda kung mag-stay lang siya ng ganito. Clean shaved, kapag nagpalagay siya ng ganoon ay siguradong magiging matanda siya ng twenty years. For sure, magmumukha siyang tatay. Baka hindi na siya makapagtrabaho kapag ginawa niya iyon.

It's so nice to see him grow like this. Now that I've already see and realized the differences of the young Viel and the old one, napakarami pala. Hindi lang panlabas na kaanyuan niya lang ang nagbago, pati ang ugali niya rin. But nothing's wrong with that, right? Kahit naman sino may karapatang magbago. Pero hindi lahat pwedeng maging maganda yung pagbabago. Minsan kasi na imbes na mawala 'yung bad traits niya na iyon, lalong lumala, lalong hindi natanggal at mas dumami pa. Kagaya na lang nung kay Viel, kahit naman hindi niya aminin na nagbago na nga talaga siya, alam kong napapansin niya rin iyon, takot niya lang talaga sigurong tanggapin na nagbago siya.

And I will respect that from now on. Baka nga talaga may nagawa rin akong mali para mas ma-trigger siya. Now I've realized na I need to just keep silenced and let him be. Kasi alam ko na sarili niya lang ang matutulungan niya at hindi ako. I'm just his partner in work, so I need to stay in that role. I don't want to be a person again that is always below the belt. Ayoko nang lagi siyang pinapangunahan sa mga gagawin at sasabihin niya. I don't want to became a bad person again on his life.

That's why I need to change for the sake of his. At hindi ako magbabago dahil lang sa kaniya, oo kasama siya sa pagbabago ko pero siyempre hindi ako mawawala sa dahilan ng pagbabago ko. Dang. I'm already twenty-seven. What do you expect? Mga bagay nga nagbabago, ako pa kaya?

I brushed my hair at bumaba sa kama. Umupo ako sa gilid at nag-indian-sit. Hindi naman uso ang lamok sa room ko, naka-roba naman ako kaya alam kong hindi ako lalamigin. Sana lang ay hindi magising si Viel para lakasan ang aircon.

"Goodnight, Viel."

Nagising ako dahil sa malakas na sinag ng araw na tumatama sa aking mga mata. Kada minuto ay lagi iyong dumadaan sa mukha ko. I cover it with my hand but I just put it down. Nakakangalay. Humarap ako sa kaliwa para hindi na masalubong ang haring araw ngunit wala pa 'ring nangyari. Hindi na nga 'yon tumatama sa mata ko pero ang problema naman, hindi na ako makatulog. Dang. Inaantok pa ako.

I gently rub my eyes at akmang kukuhanin na sana ang salamin na nasa gilid ng table nang wala akong makapa. I immediately look at it at napagtanto ko na wala talaga dito iyon. I'm on the Viel's room nga pala. Malamang hindi ko iyon matatagpuan dito dahil hindi ko naman ito kwarto. Mariin akong napapikit saka bumaba ang tingin sa comforter na hawak. I looked on my clothes. Naka-roba pa 'rin naman ako. Walang masakit.

The hell. What I am thinking? Imposible namang gawin iyon sa akin ni Viel! Dang.

Pero paano ako nakapunta rito sa kama niya? Last time that I know, nasa lapag ako at doon natulog. Hindi kaya...

...dinala niya ako dito sa kama niya? But why? Bakit niya naman gagawin iyon? Sana hinayaan niya na lang akong matulog doon sa lapag. Iniisip ko pa lang na binuhat niya ako ay sobra nang nakakahiya. Baka mamaya nabigatan siya sa akin. Shit. I hope it's not.

Tumayo ako at pinagmasdan ang sarili sa salamin. Naghanap ako ng suklay and luckily, I found one. Hindi naman masyado magulo ang buhok ko pag gumigising sa umaga that's why I don't have to do it longer. Lumapit ako sa pintuan at pinihit ang doorknob pakanan saka lumabas sa kwarto.

As usual, he's now drinking his favorite coffee while reading the newspapers. Para siyang tatay ko sa umaga, ganiyan na ganiyan ang postura. I silently laughed and walked towards to him. Bago pa man ako makagawa ng ingay, naunahan niya na ako na magawa iyon.

"I will renovate this house." He announced sabay lapag ng baso sa lamesa.

Renovate? What the hell? Bakit niya ipa-pa-renovate 'to? This house is already done. Fully furnished na at wala nang dapat baguhin pa. So why'd renovate it? Dang. What on his mind right now? Sana naman ay may maganda siyang rason para ipa-renovate niya 'yung bahay na ito. I hope the renovation that he'd discuss right now is become successful. Sana mas malaki at maganda kaysa sa dating bahay. Sana 'rin hindi niya ipatanggal 'yung mga gamit na naiambag ko, lalo na 'yung mga gold, mahirap 'rin kaya iyon nakawin.

Humila ako ng upuan sa kaharap niya at umupo. Binuksan ko ang strainer na nakatakip sa plato ngunit nadatnan kong walang nakalagay doon. Nanlumo ako at wala sa sariling ibinalik na lang ang strainer. Kahit kape wala, ni prutas wala rin. What's wrong, Viel?

I looked at him at tila ba pinagsisihan ko na sana hindi na lang ako tumingin sa kaniya, he's busy with his cellphone, texting someone while drinking his coffee. Hindi niya pa sinasagot ang tanong ko mula pa kaganina tungkol doon sa renovation.

Akala ko ay matatapos na, hindi pa pala. I thought after that argument that happened yesterday will resolved everything. But I was wrong, it's always wrong. Lalo pa'ng lumala. I bit my lip at tumungo.

"It was not my intention, Fyre. Alam mong ganoon na talaga ang ugali ko. So why not getting used to it? Ang tagal-tagal na nating magkasama, hindi ka pa rin ba sanay?"

Yeah, right. This is really his traits. Viel will always be Viel. Hindi ko siya mababago at walang magpapabago sa kaniya kahit pa subukan ang lahat ng paraan. He's really like this. This is really he is. At wala akong magagawa doon. I just hoping and praying that I, will be immune and getting used to all of his characteristics. Isa na lang talaga.

Isa na lang, kung hindi mag-wo-work, then I will really give up.

"Viel—"

"Hindi ako makakauwi mamayang gabi. Pahiram muna ng kotse mo, bibigyan na lang kita ng pang-taxi."

He stood up at kumuha ng five thousand sa wallet niya. Magpoprotesta pa sana ako ngunit bigla na lang siyang umalis at nawala na lang bigla sa aking paningin. Pinakatitigan ko ng mabuti ang perang inilapag niya sa lamesa. Napakagat ako sa labi nang bigla na lang manlabo ang nasa paligid ko. Damn. I deeply closed my eyes and stayed with that in a minute. Gosh, bakit madalas na akong nagiging emosyonal ngayon? I hate this. Pakiramdam ko tuloy ay mas nadadagdagan ang wrinkles ko. I'm so damn stressed. I need to relax sometimes.

Pagkatapos ayusin ang sarili, kinuha ko ang mga perang nakalapag sa lamesa saka umalis sa kinauupuan. Hindi na ako nag-aksaya pa ng oras at nagtungo na sa kwarto upang magbihis. I'm so hungry. Sa restaurant na lang ako kakain, hindi kasi ako sanay kapag madalas lang na mag-isang kumain. Pakiramdam ko tuloy ay ang lungkot-lungkot ko at nakakawalan ng gana kapag walang kasabay. Kaya minsan ay mas pinipili ko na lang magpunta sa mga restaurants at fastfood chain para doon kumain. Kahit hindi na ako mag-order, wala namang nakalagay sa rules na kailangan iyong gawin para makapasok. That way, mas na-eenjoy ko ang pagkain dahil may kasama ako, hindi pa boring dahil sa mga ingay na naririnig mo galing sa kanila.

Like Viel said, nag-taxi ako para magpunta sa restaurant. Sa totoo lang, hindi naman talaga ako sanay sumakay sa mga ganitong uri ng sasakyan. Ito lang yata ang pangatlong beses nang sakay ko rito, it's just... ayoko lang. Mas sanay pa akong sumakay sa jeep, tricycle at bus. Atleast doon mas ligtas pa ako. Hindi tulad ng ganito, ang awkward. Ang dami mong magiging thoughts kapag nakasakay ka sa taxi. But luckily, wala namang nangyayaring masama sa akin. I'm always ready no matter what happens.

Few minutes after, I have arrived in the restaurant and gave the five hundred bill to the driver. Sobrang mahal. Nakakapagtaka na ginamit ni Viel ang sasakyan ko ngayon. Ginagamit niya rin naman iyon ngunit paminsan-minsan lang. Nasaan na kaya 'yung kotse niya? Schedule ba ng carwash no'n ngayon?

Napailing na lamang ako saka pumasok. Bumungad sa akin ang malamig na klima dala ng aircon. Kaunti pa lang ang mga tao, umaga pa lang kasi at maaga pa. Pero alam kong dadami na rin 'to kapag gabi na o dapit-hapon. Malapit kasi ito sa mga matataong lugar, kagaya na lang ng eskuwelahan, mall, simbahan at parke. Madalas na nga rin akong pumupunta rito para kumain. Pakiramdam ko nga'y suki na nila ako dahil sa minsanang pagpunta ko.

"Miss Bustamante!" Tawag sa akin ni Ali. 'Yung waiter na ka-close ko dito.

Miss ang tawag nilang lahat sa akin dahil hindi ko ipinapakita ang wedding ring ko na peke lang naman. Kagaya nga ng sabi ko, our marriage is suddenly. Nagpagawa lang si Viel nang marriage contract sa lugar kung saan gumagawa nang ganoon. Wala lang, trip niya at trip ko rin. At sumang-ayon na lang ako dahil alam kong mas mapapadali ang trabaho namin kapag naging mag-asawa kami. Luckily, may maganda naman palang epekto. Ibinaba ko ang aking kamay at sinalubong siya.

"Kumusta na?" I said after giving him a hug.

Matamis siyang ngumiti sa akin saka mahigpit na hinawakan ang menu. He doesn't changed. Ganoon pa rin ang itsura niya magmula nung unang kita ko sa kaniya. He looks so naive and young. I didn't know kung nag-aaral pa rin ba siya ngayon ng hayskul dahil hindi na ako nagkakaroon ng kontak sa kanila. That's why I no longer know of their lives. But as far as I recall, nakita ko siyang pumasok sa isang school noong nakaraan nang mapadaan ako dito. I guess, pinagsasabay niya ang pagtatrabaho at pag-aaral. Like I do before too.

"Okay lang, Ate. " He answered saka binigyan ng menu ang kakapasok lang na customer.

"Kayo? Kumusta na?" Balik na tanong niya sa akin.

Stressed, Ali. Didn't know what to do to with him. Hindi ako sanay sa bagong treatment niya sa akin. I just can't really resist his traits this days. I don't know. Hindi ako mapalagay sa tuwing hindi niya ako kinakausap nang madalas. Pakiramdam ko may kulang. And I don't know why I feel this way. I shouldn't be like this. Hindi naman ako dapat maging miserable dahil lang sa pagbabago ng ugali niya. It's normal. Nakaranas na 'rin ako nang ganoon treatment sa iba at okay lang naman sa akin.

But, why? Why I'm like this when it comes to Viel? What's so special about him?

"Okay lang," I simply answered.

He smiled at ilang sandali pa ay tinawag ako.

"Why?"

My eyebrows creased at nabuhay ang kuryosidad nang pumasok siya sa staff's room. May kukuhanin ba siya sa loob? What is it, then? Pagkatapos ng ilang minuto, lumabas siya nang may dala-dalang pagkain na nakapatong sa tray. It's so many. Parang hindi yata iyon kayang ubusin ng isang tao. A hint comes to my mind.

Is it for me?

Doon ko na nakumpirma nang ilapag niya iyon sa harapan ko. I smiled. Nako, nag-abala pa siya.

"You didn't have do this, Ali."

I caught him laughed at napapakamot sa batok.

"Nako, hindi naman po ako 'yung gumawa niyan."

My lip turned into letter o. So, who is it then? Wala naman akong ibang kaibigan kundi sila-sila lang. Kahit nga gusto kong gawin iyon ay hindi ko magawa. It's for my safety—our safety. Baka kapag nagkaroon ako ng maraming kaibigan ay hindi ko na mapigilan ang aking bibig. I'm such a talkative pa naman kaya baka mabuko kami kapag nagparami pa ako ng kaibigan. But, it's good na rin. I'm done with it already. Kotang-kota naman na ako sa mga naging kaibigan ko dati. It's time to be independent, now that I'm already old.

"Dumaan po kasi kanina dito si Sir Viel."

What? He passed by? Para lang i-order ako ng pagkain? Bakit naman niya gagawin iyon? I thought... Oh. Right. Hindi naman siya galit sa akin. I forget about it already. Oo nga pala. Ugali niya talaga iyon, and that doesn't mean that he's angry to me. Kaya ba wala siyang hinanda na almusal kanina dahil balak niya akong ipag-order ng pagkain sa restaurant?

Palihim akong napangiti. I bit my lip to stop from smiling. So he's really have a care for me, after all. I thought it's gone already.

"Ayie... kinikilig siya oh!" He teased.

I rolled my eyes and stared at the food that he order. Puro veggies. Garden salad, roasted vegetables, sauteed carrots at marami pang iba't-ibang putahe. Napatingin ako sa desert at biglang natawa. It was made out of vegetable too. I'm so excited to eat them. Ngayon pa lang ako makakain ng ganitong pagkain. I don't know that this kind of recipe exists, or, wala lang talaga akong alam na nabubuhay pala 'to.

"Aside from ordering food for me, may iba pa ba siyang ginawa dito?"

Ilang segundo siyang nag-isip bago nakakuha ng maaaring isagot sa akin.

"Wala naman na,"