C3 Dad is Back!

KIAN'S POV

Tulad nang sinabi ni Yaya ay babalik

na si Papa next week, Pero alam ko

naman na pumunta lang siya rito para

tapusin ang trabaho niya. Sa totoo niyan

hindi ako galit sa kaniya, Sadyang naiinis

lang talaga ako sa kanila sa hindi ko

malamang dahilan, at lumipas ang isang

linggo ay dumating na nga ang araw na

kinaiinisan ko ay este pinakahihintay ko.

Paulit-ulit akong tumingin sa relo ko

para alamin kung 9:00AM na ba, 9:00AM

kasi ang sabi ng mga bodyguards ko,

hanggang sa may dumating na nga na

kotseng kulay gray at pinagbuksan na iyon

nang mga guwardiya.

"Ayan na sila," Pangiting Sabi nang

bodyguard ko, lahat nakangiti sa

pagsalubong sa mga magulang maliban

lang sakin, tumigil ang kotse ang

pinagbuksan si Papa, Bruh!, Hindi ba nila

kayang magbukas nang pinto ng kotse at

kailangan pa nila ng mga tao para pag

buksan sila. At lumabas na nga si Papa na

nakita kong inaayos ang necktie niya,

tuloy-tuloy siyang naglakad papuntang

Mansion.

" Maligayang Pagbabalik, Mr. Gorres" Bati ng mga bodyguards at ng mga Yaya, Ngunit naaasar lang ako pag nakikita ko sila.

" Kian, Halika dito, Maamong Utos

sakin ni Papa, Wala akong magawa kaya't

dahan dahan akong lumapit sa kanya.

"Alam mo naman siguro kung bakit

ako umuwi rito Hindi ba?." Pangiting

Tanong sakin ni Papa, napataas naman

ang isang kilay ko sa tanong niya.

" Ahhh, Dahil sa trabaho niyo?, Tugon

ko kay Papa, nagulat ako dahil umiling siya

sa sagot ko.

"Hindi, Nandito ako dahil meron

akong importanteng sasabihin sa iyo."

"Huh?, Ano iyon?.

"Sa loob na natin pagusapan iyon

Tugon ni Papa at pumasok na si Papa sa

mansion ngunit bigla akong nakaramdam

nang salita sa ulo.

" Ang sakit nang ulo ko" Pabulong

kong sabi hanggang sa may nagpapakita

sa isip ko na lalong nagpapasakit nang ulo

ko, isang kaharian na kung saan ay

namumuno ang isang maamong Hari, at

isang maliwanag na buwan, nakakita ako nang mga digmaan kung saan

maraming nagpapatayan.

" HINDI!!," Sigaw ko, tuloy parin ang

pagtulo nang luha, hindi ko alam kung

bakit ako umiiyak pero nakita ko

mismo.. ng isang planeta na

kung saan talagang napamangha ako,

biglang naging blurry ang paningin ko

hanggang sa..

"KIAN!, KIAN!, KIAN!"' Sambit nang

isang boses sa pangalan ko, ewan ko

basta panlalaki iyong boses niya, medyo

makapal iyong boses niya ah.

"Nasaan Ako?." Naguguluhan kong

Tanong, ang nakikita ko lang ay kulay itim

at walang nasa palagid.

"Kian, Mag-iingat ka, Dahil marami

pang mga pagsubok ang raranasin mo ,

lyan lang ang mga salitang narinig ko mula

sa isang hindi ko maipaliwanag na bagay

hanggang sa unti-unti ko nang iminumulat

ang mga mata ko.

"Ayos ka lang ba, Anak?." Tanong

sakin ni Papa na halata sa mukha ang pag

aalala, ngayon ko lang siyang nakitang

ganun, may tinatago rin palang kabaitan

itong si Papa. " Anong nangyari sayo,

Kian?" Tanong niya ulit sakin. Marahan ko

namang sinagot ang tanong niya.

"Meron pong isang liwanag na

nagpakita sakin sa isip ko,"

" Liwanag?, Anong klaseng liwanag

iyon?" Tanong sa kin ni Papa, sa mukha

niya ay parang gulat na gulat siya.

"Hindi ko po alam, Basta ang alam ko

ay iyong liwanag na iyon ay galing sa Libro

na binili ko doon sa Alzechga Book Store"

"Kailan pa siya nagpapakita sayo

iyong liwanag na iyon. "

"Pangatlong araw na po to ngayon,

nagpapakita siya kada araw sakin"

Maseryosong Tugon ko, at bigla naman

nagsalita si Yaya.

"Opo, Kahapon rin po ang sabi ni Mr.

ay may librong nagliliwanag raw po siyang

nakita kayat napasigaw po siya kahapon

sa takot,

" Nung unang araw ay talagang

pinuwersa po ako ng libro na iyon,

talagang gusto niya po akong ipasok sa

Libro., Pangalawang Araw naman ay may

nag doorbell sa gate ngunit wala naman

pong tao at dun ko po nakita ang nagliliwanag na libro na nakalutang pa sa hangin, at ngayon naman po ay may pinasok siya sa isip na kung ano, "

" Ano iyon?, " Tanong sakin ni Papa

" May kaharian po, Magandang

planeta, nagliliwanag na buwan at mga

digmaan, " Paliwanag ko sa kanila pero

Bakit sakin siya magpaparamdam eh wala

naman akong ginawa sa kanya.

"Anak, Hindi ba ang sabi mo isa

siyang libro na nagliliwanag?."

" Ah opo, " Tugon ko, at kinuha ni Papa

ang cellphone niya sa bulsa at parang may

ipapakita sakin.

"Eto ba iyon?" Tanong niya, nanlaki

ang mga mata ko nang nakita ko ang

litrato, dahil ang nasa litrato ay kaharian na

nakita ko sa aking isipan

Bakit?, Bakit may litrato siya diyan sa

cellphone mo, Papa?."

"Dahil totoo ang kastilyong

iyan, Kian," Nanlaki ang mga mata ko sa

tinugon ni Papa, Hindi ko alam na totoo

ang mga kababalaghan na nangyayari

sakin.

"A-Ano!?, Totoo po iyan?, Pati po

iyong mga digmaan?. " Tanong ko kay

Papa, Tumango siya bilang pagsagot

"Pero bakit sakin nagpaparamdam

iyong liwanag na iyon" Pasigaw kong

tanong kay Papa, Bumuntong Hininga si

Papa at sinagot, ang tanong ko.

"Alam kong hindi ko pa sayo to

nasasabi pero... Talagang malakas ang

aura mo anak at ngayon ko pa lang ito

nalaman, sa oras na nalaman nang buwan

na malakas ang aura mo ay asahan mo na

na hindi ka niya patatahimikin, gusto nang

buwan na iyon na kunin ang aura mo Kian,

Alam mo ba Kian, Nangyari na sakin iyon,

Nahigop ako sa Libro pero ang akala ko

talagang magical ang magiging buhay ko

non pero.. ... ...Namatay ang mga

kaibigan ko dahil sa librong iyon, may

paraan pa para hindi mo iyon maranasan

Kian, at iyon ay ang labanan ang liwanag

nang buwan, Huwag kang mag alala, hindi

ko hahayaang mangyari yon sayo,"

Nakangiting Sabi ni Papa sabay yakap,

nagulat ako dahil ngayon niya lang ulit ako

niyakap nang ganun parang nawala ang

pagkainis ko sa kanya, niyakap ko rin siya

nang mahigpit gaya nang pagyakap niya

sakin, sa totoo niyan hindi naman talaga

masama ang ugali o strikto ang mga

magulang, talagang hangad lang talaga

nila ang kaligtasan ko.

Kinabukasan ay magbihis na ako at sinuot ang ID ko sabay kuha nang bag at

pagbaba ko ay nakita ko si Papa na nag-uusap.

"Papa, Mabuti nama't nandito ka pa,"

Nakangiti kong Bati sa kanila.

" Siyempre, Nandito kami para

protektahan ka sa Liwanag nang Buwan at

isa pa babawi kami sa tatlong taong hindi

tayo magkasama," Saad ni Papa habang

nakatingin sa diyaryo at hawak ang isang

tasang kape, nagpaalam na ako sa kanila

papuntang school kailangan ko ring

bumawi kasi absent ako kahapon.

"Kamusta na kayo Guys, " Bati ko kay

Aidan at Brian

" Anong nangyari sayo Aidan, Bakit

wala ka kahapon?" Tanong ni Aidan,

umupo na ako at sinagot ang tanong niya.

"Kadarating lang kasi ni Papa

kahapon, tapos may nangyari pa sakin

kakaiba kaya hindi ako nakapasok,"

"Humph!, Pano ba iyan Kian, Hindi ka

na makakakuha nang Perfect Attendance

niyan," Pabirong Sabi ni Brian

"Alam ko iyon Brian, Hindi mo na

kailangan sabihin, at tsaka ngayon lang

naman, sa susunod hindi na ako mag-

aabsent,"

" pero ang sabi mo kanina ay may

nangyaring kakaiba sayo, Ano naman

iyon?. " Marahang Tanong sakin ni Aidan,

Pangiti akong sumagot sa kanya, dahil

para sakin good news ang nangyari

kahapon.

"Ah yun ba?, Nagpakita na naman

sakin iyong liwanag at alam niyo ba kung

anong nakakagulat?, Nalaman ko na totoo

ang liwanag na iyon at hindi isang ilusyon,

si Papa mismo iyong nagsabi sakin,"

" A-Ano?, Paano nangyari iyon?,"

Tanong ni Brian, Halata sa mukha niya na

gulat na gulat siya ang alam ko kasi hindi

siya naniniwala sa mga kababalaghan.

"Hindi ko alam kung paano nangyari,

hindi ko pa kasi nakikita ang tunay na

Magical world, " Tugon ko at tumingin

tingin ako sa paligid at napatanong ako

" Oo nga pala, Nasaan si Avery?.

"Si Avery ba?, Sa totoo niyan hindi ko

alam, Hindi rin kasi siya pumasok kahapon

eh, Hindi rin pumasok sina Belle at Ella"

Mahinhin na Tugon ni Aidan, napatingin

ako kay Brian nang Bigla itong nagsalita.

"Bakit mo naman natanong iyan

Kian?, Nalaman mo bang may feelings ka

sa kanya kaya ganyan ka?. " Pabirong

Tanong ni Brian, Napatititig naman ako sa

kanya at sinabi kong....

"May feelings agad?, Hindi ba

puwedeng curious lang?, at tsaka huwag

mo akong ihaintulad sa iyo na inistalk si

Ella-, " Hindi ko na natuloy ang sinabi ko

dahil tinakpan ni Brian ang bibig ko.

" Hehe, Aidan Huwag kang makinig

kay Kian, nagbibiro lang naman siya

HAHAHA, " Pagpapanggap ni Brian

sabay bulong sakin. " Kian, Please,

Puwede bang isikreto lang natin iyon,"

Pakiusap ni Brian, tumango na lang ako

bilang pagpayag.

llang oras ang nakalipas ay sa wakas

ay uwian na 12:00pm, Pumunta ako sa

isang magandang shop at bumili ako nang

tatlong ice cream at tatlong milktea,

binigyan ko sina Aidan at Brian nang tig

isang ice cream at milk.

"Salamat sa libre!, " Pagpapasalamat

ni Brian sakin sabay Dilap sa lce Cream.

"Ano ka ba Brian, Wala lang iyon, 255 pesos lang naman ang ginastos ko, Wala

pa iyan sa kalahati nang pera namin,"

"Gaano ba karami ang pera niyo,

Kian?, " Tanong ni Aidan, Napaisip ako

dahil kahit ako hindi ko alam kung gano

karami ang pera nang pamilya namin.

" Hindi ko alam sa totoo lang, Pero

ang alam ko lampas bilyon na ang pera

namin, tapos meron pa kaming isang

kompanya,"

"Kompanya, Saan?. " Tanong ni Brian

habang humihigip nang milk tea.

"Sa Amerika, Ang sabi ni Papa ako

raw ang susunod na magmamay-ari nang

kompanya, pero hindi ko pa alam kung

kailan?," Tugon ko, napaluwa naman si

Brian sa hinihigop niyang milktea.

"M-Magmamay-ari?, Ikaw?, N-Nang

isang kompanya?." Utal na Sabi ni Brian,

Hindi siya makapaniwala na ako ang

susunod na magmamay-ari nang

kompanya sa Amerika kaya't nanigas at

parang mahuhulog na ang Panga.

"Oo, Pero hindi pa sa ngayon

Ngunit nang nag-uusap kami ay nakita

ko na paparating ang taong pinaka ayaw ko.. Si Evan, Si Evan ang

pinakamasama ang ugali sa classroom,

palagi siyang nang bubully nang kapwa

niya kaklase kaya hindi ako natutuwa sa

kanya.

"Oh, tignan mo kung sinong nandito

ang mayamang mayabang," Insulto sa kin

ni Evan, nandikit naman ang mga kilay ko

sa sinabi niya.

"Hoy!, Hindi ako mayabang ah"

Tanggi ko napangisi naman siya sa sinabi

ko.

"Well Wala akong Pakialam, Sayang

lang ang oras ko sa iyo pati na rin sa mga

walang utak mong mga kaibigan.

" Hoy Ikaw!, Sinong walang utak ang

tinutukoy mo!?, " Pasigaw na tanong ni

Brian.

"Kasasabi ko lang sa inyo, wala

akong panahon para makipagkuwentuhan

sa inyo, diyan na kayo babye" Insulto

samin ni Evan sabay lakad papalayo

samin.

" Naku!!, Pag ako talaga napuno

sasapakin ko na iyang kolokoy na iyan,"

Saad ni Brian nang magka dikit ang mga

kilav.

"Hayaan mo na siya, siguro kulang

lang iyan sa pansin, " Sabi ko kay Brian at

nagsi uwi na kaming tatlo at nang nasa

mansion ako ay nakita ko ang isang bukas

na pinto na may nagliliwanag, pinuntahan

ko ang kuwarto para alamin iyon.

" Papa," Sambit ko, hanggang sa

nakita ko ang isang malaking buwan na

nagliliwanag at nakita ko rin si Papa na

nakatayo sa harap nito. " Papa, Ano iyan?."

Tanong ko, lumapit ako sa kanya at

namangha sa liwanag nang buwan.

"Ito ang liwanag nang buwan,

Kinuwento ko na sayo na ang liwanag

nang buwan ay kailangan pumili nang mga

batang may malalakas na aura at alam

kong isa ka sa mga iyon Kian,. Paliwanag

ni Papa

"Pero bakit ayaw niyo pong kunin

nang buwan ang aura ko?. "Pagdududa ko

"(Buntong Hininga) Hindi mo iyon

maiintindihan Kian, medyo bata ka pa kasi

kaya siguradong hindi mo iyon

maiintindihan. Tugon ni Papa sabay alis sa

silid habang ako naman ay

pinagmamasdan ko parin ang liwanag

mang buwan na sadyang kamangha

mangha.