C22 Chapter 17

GIVE IN

Akala ko babalewalain ako nito. Pero agad akong nabunutan ng tinik sa lalamunan, nang tumigil siya. At hinintay akong makalapit sa kinaroroonan niya.

“T-theo…” tawag ko ulit rito. Napakuyom siya ng kamao, ngayong nakita ko muli siya. Masaya ako, masayang masaya…halong guilt ang hiya ang nararamdaman ko ngayon. Kahit sino naman, hindi matutuwa. No’ng pumunta ako sa Manila